top of page
DIARY ARCHIVE
DIARY 000 - GÜNLÜK 000
ENGLISH
I started this drawing from its center. First I drew my father, then my mother, then my sibling. Then came my turn, but I couldn't found a place for myself in this painting. Though the more I tried to find a place, the more I drew. I drew and drew, my sibling's family, the family of their family, people I don't know…
Even among people I don't know, I couldn't find a place for myself. While each main symbol represented a character; a lot of structures emerged such as love, manipulation, affection, abuse, which depend on what you see and what you feel when you look at it. But despite all my efforts, I still couldn't find a place for myself. Or was I still placeless?
Why was belonging never my thing. Of course, I had drawings where I drew myself too. In fact, I started by drawing myself into these symbols. My first symbol was my single-ovaried self. Then the symbols of the people I needed to communicate with were born. Thanks to this, I finally found a way to explain the inside of my head more comfortably. Here is my world, the taking shape of a sequence of thoughts that sometimes I hear the voice of, sometimes I suppress, sometimes I don't even notice for a millisecond.
TÜRKÇE
Bu resme ortasından başladım. İlk babamı çizdim, sonra annemi, ardından kardeşimi. Sıra bana geldi, ama bu tabloda kendime yer bulamadım. Halbuki yer bulmayı denedikçe çizdim. Çizdim de çizdim, kardeşimin ailesini, ailesinin ailesini, tanımadığım insanları…
Tanımadığım insanların arasında bile kendime yer bulamadım. Her ana sembol bir karakteri temsil ederken ortaya sevgi, manipülasyon, şefkat, taciz gibi bakınca senin ne gördüğüne ve ne hissettiğine bağlı bir sürü yapı çıktı. Ama tüm çabalarıma rağmen yine kendime yer bulamadım. Yoksa ben hala yersiz miydim?
Ait hissetmek neden bana göre olmadı. Tabi ki kendimi çizdiğim resimlerim de oldu. Hatta bu simgelere kendimi çizerek başladım. İlk simgem tek yumurtalı kendimdi. Ardından iletişim kurmam gereken insanların simgeleri doğdu. Bu sayede nihayet kafamın içini daha rahat anlatmanın bir yolunu buldum. Burası benim dünyam, bazen sesini duyduğum, bazen bastırdığım, bazen salisesini bile fark etmediğim düşünceler silsilesinin şekil almış hali.
I started this drawing from its center. First I drew my father, then my mother, then my sibling. Then came my turn, but I couldn't found a place for myself in this painting. Though the more I tried to find a place, the more I drew. I drew and drew, my sibling's family, the family of their family, people I don't know…
Even among people I don't know, I couldn't find a place for myself. While each main symbol represented a character; a lot of structures emerged such as love, manipulation, affection, abuse, which depend on what you see and what you feel when you look at it. But despite all my efforts, I still couldn't find a place for myself. Or was I still placeless?
Why was belonging never my thing. Of course, I had drawings where I drew myself too. In fact, I started by drawing myself into these symbols. My first symbol was my single-ovaried self. Then the symbols of the people I needed to communicate with were born. Thanks to this, I finally found a way to explain the inside of my head more comfortably. Here is my world, the taking shape of a sequence of thoughts that sometimes I hear the voice of, sometimes I suppress, sometimes I don't even notice for a millisecond.
TÜRKÇE
Bu resme ortasından başladım. İlk babamı çizdim, sonra annemi, ardından kardeşimi. Sıra bana geldi, ama bu tabloda kendime yer bulamadım. Halbuki yer bulmayı denedikçe çizdim. Çizdim de çizdim, kardeşimin ailesini, ailesinin ailesini, tanımadığım insanları…
Tanımadığım insanların arasında bile kendime yer bulamadım. Her ana sembol bir karakteri temsil ederken ortaya sevgi, manipülasyon, şefkat, taciz gibi bakınca senin ne gördüğüne ve ne hissettiğine bağlı bir sürü yapı çıktı. Ama tüm çabalarıma rağmen yine kendime yer bulamadım. Yoksa ben hala yersiz miydim?
Ait hissetmek neden bana göre olmadı. Tabi ki kendimi çizdiğim resimlerim de oldu. Hatta bu simgelere kendimi çizerek başladım. İlk simgem tek yumurtalı kendimdi. Ardından iletişim kurmam gereken insanların simgeleri doğdu. Bu sayede nihayet kafamın içini daha rahat anlatmanın bir yolunu buldum. Burası benim dünyam, bazen sesini duyduğum, bazen bastırdığım, bazen salisesini bile fark etmediğim düşünceler silsilesinin şekil almış hali.
DIARY 001 - GÜNLÜK 001
ENGLISH
I had consumed whatever love there was in the world. Then, in a place where I was accepted, I learned a different way of loving. I was loved just as I am.
The wounds opened by my loves taught me how to truly love.
Here was a family made of my loves. He had two children and two (ex) wives. There was my first harbor.
He was obsessed with his first wife, he could love everyone while loving her. He loved me like that too. Then he thought he became obsessed (with me too). One of the children belonged to that woman (the one he was obsessed with). His love for the children was inversely proportional to his attention. To protect this child of his, he used to be very jealous of the woman having lovers. I mean, he himself would say this was the reason. The little one loved his stepbrother very much.
And there was the second woman. She had cancer. That woman was like a ghost. An authoritarian ghost. I hadn’t met this woman. The other one had become my friend.
Word is the eldest became a soldier in France when he grew up. And then became a father at the age of 21. I think he had a son, it stuck in my mind that way. This picture begins with a father's (the children's grandfather) male seeds.
The man (the grandfather) used to wrap his own woman and his family like snow. His hands were affectionate. He still kept the expression on his face that never lost its infant innocence. The woman too was wrapping her family. They took me inside what they wrapped.
My loves, the family I drew in my mind inside my loves, my past, my smile, my shyness, my wounds. He had wrapped them all from afar but beautifully. The name of this family was love.
Last love. First harbor. Until then, I was unaware of the existence of harbors. And I stay long in harbors. Its blue turns my long-term escapes into something that is no longer an escape. First I come, stay for a while, then I leave. I leave—and what’s more, with the harbor in my mind.
Leaving used to feel easier than staying. Now leaving is very hard, and staying too. I am neither elsewhere nor here. I have no place, neither inside me nor outside. First, I am trying to clear a place for myself in my heart.
TÜRKÇE
Dünyada ne kadar aşk varsa tüketmiştim. Sonra kabul gördüğüm bir yerde farklı bir sevme şekli öğrendim. Olduğum halimle sevildim.
Aşklarımın açtığı yaralar bana asıl sevmeyi öğretti.
Burası aşklarımdan bir aileydi. İki çocuğu iki karısı (eski) vardı. Orası benim ilk limanımdı.
(O) İlk karısına saplantılıydı, onu severken herkesi de sevebiliyordu. Beni de öyle sevdi. Sonra (bana da) saplandığını sandı. Çocuklardan biri (saplandığı) o kadınındı. Çocuklara sevgisi ilgisiyle ters orantılıydı. Bu çocuğunu korumak için kadının sevgililerinin olmasını çok kıskanırdı. Yani kendisi sebebinin bu olduğunu söylerdi. Küçük üvey abisini çok severdi.
Bir de ikinci kadın vardı. Kanserdi. O kadın hayalet gibiydi. Otoriter bir hayaletti. Bu kadınla tanışmamıştım. Diğeri arkadaşım olmuştu.
Büyük büyüyünce Fransa’da asker oldu. Sonra da 21 yaşında baba oldu. Sanırım oğlu olmuştu, aklımda öyle kalmış. Bu resim bir babanın(çocukların büyükbabası) erkek dölleriyle başlıyor.
Adam (büyükbaba) kendi kadınını ve ailesini bir kar misali sarıyordu. Elleri şefkatliydi. Yüzünde bebekkenki masumluğunu kaybetmeyen ifadesini hala koruyordu. Kadın da ailesini sarıyordu. Beni de sardıklarının içine aldı.
Aşklarımı, aşklarımın içine zihnimde çizdiğim ailemi, geçmişimi, gülüşümü, utangaçlığımı, yaralarımı. Hepsini uzaktan ama güzelce sarmıştı. Bu ailenin adı aşktı.
Son aşk. İlk liman. O zamana kadar limanların varlığından habersizdim. Bir de ben limanlarda uzun kalırım. Mavisi uzun süreli kaçışlarımı kaçış olmaktan çıkarır. Önce gelirim, bir süre kalırım, sonra giderim. Giderim hem de aklımda limanla.
Gitmek kalmaktan daha kolay gelirdi. Şimdi gitmek te çok zor kalmak ta. Ne başka bir yerdeyim ne burada. Yerim yok, ne içimde ne de dışımda. Önce kalbimde kendime yer açmayı deniyorum.
I had consumed whatever love there was in the world. Then, in a place where I was accepted, I learned a different way of loving. I was loved just as I am.
The wounds opened by my loves taught me how to truly love.
Here was a family made of my loves. He had two children and two (ex) wives. There was my first harbor.
He was obsessed with his first wife, he could love everyone while loving her. He loved me like that too. Then he thought he became obsessed (with me too). One of the children belonged to that woman (the one he was obsessed with). His love for the children was inversely proportional to his attention. To protect this child of his, he used to be very jealous of the woman having lovers. I mean, he himself would say this was the reason. The little one loved his stepbrother very much.
And there was the second woman. She had cancer. That woman was like a ghost. An authoritarian ghost. I hadn’t met this woman. The other one had become my friend.
Word is the eldest became a soldier in France when he grew up. And then became a father at the age of 21. I think he had a son, it stuck in my mind that way. This picture begins with a father's (the children's grandfather) male seeds.
The man (the grandfather) used to wrap his own woman and his family like snow. His hands were affectionate. He still kept the expression on his face that never lost its infant innocence. The woman too was wrapping her family. They took me inside what they wrapped.
My loves, the family I drew in my mind inside my loves, my past, my smile, my shyness, my wounds. He had wrapped them all from afar but beautifully. The name of this family was love.
Last love. First harbor. Until then, I was unaware of the existence of harbors. And I stay long in harbors. Its blue turns my long-term escapes into something that is no longer an escape. First I come, stay for a while, then I leave. I leave—and what’s more, with the harbor in my mind.
Leaving used to feel easier than staying. Now leaving is very hard, and staying too. I am neither elsewhere nor here. I have no place, neither inside me nor outside. First, I am trying to clear a place for myself in my heart.
TÜRKÇE
Dünyada ne kadar aşk varsa tüketmiştim. Sonra kabul gördüğüm bir yerde farklı bir sevme şekli öğrendim. Olduğum halimle sevildim.
Aşklarımın açtığı yaralar bana asıl sevmeyi öğretti.
Burası aşklarımdan bir aileydi. İki çocuğu iki karısı (eski) vardı. Orası benim ilk limanımdı.
(O) İlk karısına saplantılıydı, onu severken herkesi de sevebiliyordu. Beni de öyle sevdi. Sonra (bana da) saplandığını sandı. Çocuklardan biri (saplandığı) o kadınındı. Çocuklara sevgisi ilgisiyle ters orantılıydı. Bu çocuğunu korumak için kadının sevgililerinin olmasını çok kıskanırdı. Yani kendisi sebebinin bu olduğunu söylerdi. Küçük üvey abisini çok severdi.
Bir de ikinci kadın vardı. Kanserdi. O kadın hayalet gibiydi. Otoriter bir hayaletti. Bu kadınla tanışmamıştım. Diğeri arkadaşım olmuştu.
Büyük büyüyünce Fransa’da asker oldu. Sonra da 21 yaşında baba oldu. Sanırım oğlu olmuştu, aklımda öyle kalmış. Bu resim bir babanın(çocukların büyükbabası) erkek dölleriyle başlıyor.
Adam (büyükbaba) kendi kadınını ve ailesini bir kar misali sarıyordu. Elleri şefkatliydi. Yüzünde bebekkenki masumluğunu kaybetmeyen ifadesini hala koruyordu. Kadın da ailesini sarıyordu. Beni de sardıklarının içine aldı.
Aşklarımı, aşklarımın içine zihnimde çizdiğim ailemi, geçmişimi, gülüşümü, utangaçlığımı, yaralarımı. Hepsini uzaktan ama güzelce sarmıştı. Bu ailenin adı aşktı.
Son aşk. İlk liman. O zamana kadar limanların varlığından habersizdim. Bir de ben limanlarda uzun kalırım. Mavisi uzun süreli kaçışlarımı kaçış olmaktan çıkarır. Önce gelirim, bir süre kalırım, sonra giderim. Giderim hem de aklımda limanla.
Gitmek kalmaktan daha kolay gelirdi. Şimdi gitmek te çok zor kalmak ta. Ne başka bir yerdeyim ne burada. Yerim yok, ne içimde ne de dışımda. Önce kalbimde kendime yer açmayı deniyorum.
DIARY 002 - GÜNLÜK 002
ENGLISH
My helplessness is so vast that instead of looking after myself, I drew the fight between two little girls. Does the weight of the crime of bullying change depending on who supports you? Or would it be more accurate to say depending on who doesn’t. Yes, that was exactly what I witnessed while that fight was happening.
I want to speak from the mouth of the bullying child, partly as myself:
“Don't hide mom, see me too. No mom. Yes, I hit her but I didn't make her bleed. Take that tissue out of my sister's mouth already. Nothing is bleeding at all. Fine then, if you don't hear, don't hear, if you don't see, don't see.”
That was exactly what I saw. In this drawing, a sperm disguised as a bully reached the other—and what's more, by emerging from a virgin.
But what about the woman? The irony in the woman tickled my stomach by scratching into it. While her affectionate hands, emerging from her form that is on the verge of turning back into virginity, reached out to one, she was turning the other into a bully. That eye-ovary inside her looked at me and said: “I don’t support the crime, I just ignore it” could she be right, she ignored it so beautifully.
But what do I care about any of this?
Ah, I know, yes I am helpless. Redirecting my attention to other things, I ride the carousel with my subconscious hidden beneath every dot of the word helpless.
Oh my gad, what even is riding a horse. I know the horse, but what about the ant. Who named this toy. Aa really my head is just like an ant. Slow to you, too fast to me. Horse! Horse! The horse is that... Ah sometimes my hand cannot catch up with the speed of my head. I must write it down immediately before I forget. (I avoid writing quite a lot). The girl who is a cowboy, sex and the city. One of the movies I don’t remember. But her bra and her joy (on the horse) are still before my eyes. If I were a child and watched her, a lace bra would be a symbol of joy for me. But now hate.
Deductions: I just realize now, in me, the question who means why.
TÜRKÇE
Çaresizliğim o kadar çok ki, kendimle ilgilenmek yerine iki kız çocuğunun kavgasını çizdim. Zorbalık suçunun ağırlığı kimden destek gördüğüne göre değişir mi? Ya da görmediğine göre desek daha mı doğru olur. Evet, o kavga olurken gördüğüm tam da buydu.
Zorbalığı yapan çocuğun ağzından biraz ben olarak konuşmak istiyorum:
“Saklanma anne, beni de gör. Hayır anne. Evet, ben vurdum ama kanatmadım. Elindeki peçeteyi çıkar artık kardeşimin şu ağzından. Hiçbir şeyin kanadığı filan yok. Tamam o zaman, duymuyorsan duyma, görmüyorsan görme.”
Gördüğüm tam da buydu. Bu resimde bir sperm zorbalığa bürünerek diğerine ulaştı, hem de bir bakireden çıkarak.
Peki ya kadın? Kadındaki ironi karnımı çizerek gıdıkladı. Bakireliğe dönüşmeye ramak kalmış formundan çıkan şefkatli elleri birine uzanırken, diğerini zorba yapıyordu. İçindeki o göz yumurta bana bakıp bunları söyledi: “suçu desteklemiyorum, sadece görmezden geliyorum” haklı olabilir miydi, çok güzel yok saydı.
Peki ya bundan bana ne?
Ah, biliyorum evet çaresizim. Dikkatimi başka şeylere yönelterek çaresizim kelimesinin her noktasının altında gizli kalmış bilinçaltımla atlı karıncaya biniyorum.
Oh may gad, ata binmek te neyse. Atı biliyorum da, karınca neyse. Kim koymuş bu ismi bu oyuncağa. Aa gerçekten kafam tam bir karınca gibi. Sana göre yavaş, bana göre çok hızlı. At! At! At ta şu. Ah bazen elim kafamın hızına yetişemiyor. Unutmadan hemen yazmalıyım. (Yazmaktan baya kaçıyorum). Kovboy olan kız, sex and the city. Hatırlamadığım filmlerden bir tanesi. Ama sütyeni ve (atın üstündeki) neşesi hala gözümün önünde. Eğer bir çocuk olup onu izleseydim, dantelli sütyen benim için neşe simgesi olurdu. Ama şimdi nefret.
Çıkarımlar: Bende kim sorusu neden anlamına gelirmiş.
My helplessness is so vast that instead of looking after myself, I drew the fight between two little girls. Does the weight of the crime of bullying change depending on who supports you? Or would it be more accurate to say depending on who doesn’t. Yes, that was exactly what I witnessed while that fight was happening.
I want to speak from the mouth of the bullying child, partly as myself:
“Don't hide mom, see me too. No mom. Yes, I hit her but I didn't make her bleed. Take that tissue out of my sister's mouth already. Nothing is bleeding at all. Fine then, if you don't hear, don't hear, if you don't see, don't see.”
That was exactly what I saw. In this drawing, a sperm disguised as a bully reached the other—and what's more, by emerging from a virgin.
But what about the woman? The irony in the woman tickled my stomach by scratching into it. While her affectionate hands, emerging from her form that is on the verge of turning back into virginity, reached out to one, she was turning the other into a bully. That eye-ovary inside her looked at me and said: “I don’t support the crime, I just ignore it” could she be right, she ignored it so beautifully.
But what do I care about any of this?
Ah, I know, yes I am helpless. Redirecting my attention to other things, I ride the carousel with my subconscious hidden beneath every dot of the word helpless.
Oh my gad, what even is riding a horse. I know the horse, but what about the ant. Who named this toy. Aa really my head is just like an ant. Slow to you, too fast to me. Horse! Horse! The horse is that... Ah sometimes my hand cannot catch up with the speed of my head. I must write it down immediately before I forget. (I avoid writing quite a lot). The girl who is a cowboy, sex and the city. One of the movies I don’t remember. But her bra and her joy (on the horse) are still before my eyes. If I were a child and watched her, a lace bra would be a symbol of joy for me. But now hate.
Deductions: I just realize now, in me, the question who means why.
TÜRKÇE
Çaresizliğim o kadar çok ki, kendimle ilgilenmek yerine iki kız çocuğunun kavgasını çizdim. Zorbalık suçunun ağırlığı kimden destek gördüğüne göre değişir mi? Ya da görmediğine göre desek daha mı doğru olur. Evet, o kavga olurken gördüğüm tam da buydu.
Zorbalığı yapan çocuğun ağzından biraz ben olarak konuşmak istiyorum:
“Saklanma anne, beni de gör. Hayır anne. Evet, ben vurdum ama kanatmadım. Elindeki peçeteyi çıkar artık kardeşimin şu ağzından. Hiçbir şeyin kanadığı filan yok. Tamam o zaman, duymuyorsan duyma, görmüyorsan görme.”
Gördüğüm tam da buydu. Bu resimde bir sperm zorbalığa bürünerek diğerine ulaştı, hem de bir bakireden çıkarak.
Peki ya kadın? Kadındaki ironi karnımı çizerek gıdıkladı. Bakireliğe dönüşmeye ramak kalmış formundan çıkan şefkatli elleri birine uzanırken, diğerini zorba yapıyordu. İçindeki o göz yumurta bana bakıp bunları söyledi: “suçu desteklemiyorum, sadece görmezden geliyorum” haklı olabilir miydi, çok güzel yok saydı.
Peki ya bundan bana ne?
Ah, biliyorum evet çaresizim. Dikkatimi başka şeylere yönelterek çaresizim kelimesinin her noktasının altında gizli kalmış bilinçaltımla atlı karıncaya biniyorum.
Oh may gad, ata binmek te neyse. Atı biliyorum da, karınca neyse. Kim koymuş bu ismi bu oyuncağa. Aa gerçekten kafam tam bir karınca gibi. Sana göre yavaş, bana göre çok hızlı. At! At! At ta şu. Ah bazen elim kafamın hızına yetişemiyor. Unutmadan hemen yazmalıyım. (Yazmaktan baya kaçıyorum). Kovboy olan kız, sex and the city. Hatırlamadığım filmlerden bir tanesi. Ama sütyeni ve (atın üstündeki) neşesi hala gözümün önünde. Eğer bir çocuk olup onu izleseydim, dantelli sütyen benim için neşe simgesi olurdu. Ama şimdi nefret.
Çıkarımlar: Bende kim sorusu neden anlamına gelirmiş.
DIARY 003 - GÜNLÜK 003
ENGLISH
The psychological impact has reached my body. On one hand, I am making attempts at tenderness; on the other, I am constructing a second face. Cheerful and curvy. How stale that sounds. I feel it as if doing the very thing that society's masks disgust me with. When you get a little closer, it looks different to the eye. This time, this mask turns into a cape. I even find it suits me. I am creating a hero for the shattered state of my insides. While traveling through the sky inside the hero—even though I am mourning—the scenery I watch while trying to live through my pain distracts and occupies me.
Furthermore, the hero has a boyfriend. He travels with her too. But let's not mix things up; this is the hero’s boyfriend, not mine. At one point, we introduced him to myself, but he loved the hero more. Well, natural of course. The human hero would want to spend more time with her girlfriend. Besides, I cannot say that I want to be friends with him either. Because he… Because he…
He treats the two of us differently. While accepting the hero, he tries to fix me. The hero is cheerful and fluid, of course. She needs neither to be seen nor validated. But I am prone to explaining myself to the hero's boyfriend, showing what I do, and seeking validation.
In fact, lately, I am grateful to myself for hiding completely. You ask why?
Because my feelings and thoughts are not understandable or familiar to him at all. They are merely things that need to be fixed. What does a person who wants to fix (the one across from you) do? Of course, they demand. Demands trigger disgust in me.
The even rawer version: a demand reminds a person of their mother. Is there a demanding mother in the world who doesn't want something. But only the human mother. Yes, while wanting your own good, a mother squeezes your head with a vise. Some are smarter. Instead of a vise, she takes her child for a head massage. Meaning, she gently brainwashes. I wonder if I should feel as sorry for them as I do for myself.
Note: Sex, causes the hero’s boyfriend to touch me. Because I am inside the hero's womb. I want to protect myself from him. I watch secretly from the cervix. I even started to imitate her. I opened my eyes wide to be more emotionless, further away from empathy. Because he is very rational and I am very lonely.
TÜRKÇE
Psikolojik etki bedenime ulaşmış durumda. Bir yandan şefkat denemeleri yaparken, diğer yandan ikinci bir yüz inşa ediyorum. Neşeli ve kıvrımlı. Kulağa ne kadar da bayat geliyor. Onu, toplumun beni tiksindirdiği şeyi yapıyormuş gibi hissediyorum. Azıcık yaklaşınca da göze farklı görünüyor. Bu sefer bu maske bir pelerine dönüşüyor. Hatta onu kendime yakıştırıyorum. İçimin sarsılmışlığına bir kahraman yaratıyorum. Kahramanın içinde, gökyüzünde yolculuk yaparken – yasımı tutsam da – acımı yaşamayı denerken izlediğim manzaralar kafamı dağıtıp beni oyalıyor.
Bir de kahramanın bir erkek arkadaşı var. O da onunla birlikte geziyor. Ama karıştırmayalım; bu, kahramanın erkek arkadaşı, benim değil. Bir ara onu kendimle tanıştırdık, ama o kahramanı daha çok sevdi. E doğal tabi. Kız arkadaşıyla, insan olan kahraman daha çok vakit geçirmek ister. Hem ben de onunla arkadaş olmak istediğimi söyleyemem. Çünkü o… Çünkü o…
İkimize farklı davranıyor. Kahramanı kabul ederken, beni düzeltmeye çalışıyor. Kahraman neşeli ve kıvrak tabi. Ne görülmeye ne de onaylanmaya ihtiyacı var. Ama ben kahramanın erkek arkadaşına kendimi anlatmaya, yaptıklarımı göstermeye ve onay almaya meyilliyim.
Hatta son zamanlarda iyi ki de kendimi iyice saklıyorum. Neden mi?
Çünkü benim duygu ve düşüncelerim onun için hiç anlaşılır ve tanıdık değil. Onlar sadece düzeltilmesi gereken şeyler. Düzeltmek isteyen (karşındaki) insan ne yapar? Tabi ki talep eder. Talepler bende bir tiksinti uyandırır.
Daha da çiğ hali; talep dediğin şey insana annesini hatırlatır. İstemeyen anne var mıdır ki dünyada. Ama sadece insan anne. Evet, anne senin iyiliğini isterken kafanı mengeneyle sıkıştırır. Bazıları daha akıllıdır. Mengene yerine çocuğunu kafa masajına götürür. Yani usulca beyin yıkar. Acaba kendime üzüldüğüm kadar onlara da üzülsem mi.
Not: Seks beni, kahramanın erkek arkadaşının bana dokunmasını sağlıyor. Çünkü ben kahramanın rahmindeyim. Kendimi ondan korumak istiyorum. Rahmin ağzından gizli gizli izliyorum. Onu taklit etmeye bile başladım. Daha duygusuz, daha empatiden uzak olmak için gözümü dört açtım. Çünkü o çok akılcı ve ben çok yalnız.
The psychological impact has reached my body. On one hand, I am making attempts at tenderness; on the other, I am constructing a second face. Cheerful and curvy. How stale that sounds. I feel it as if doing the very thing that society's masks disgust me with. When you get a little closer, it looks different to the eye. This time, this mask turns into a cape. I even find it suits me. I am creating a hero for the shattered state of my insides. While traveling through the sky inside the hero—even though I am mourning—the scenery I watch while trying to live through my pain distracts and occupies me.
Furthermore, the hero has a boyfriend. He travels with her too. But let's not mix things up; this is the hero’s boyfriend, not mine. At one point, we introduced him to myself, but he loved the hero more. Well, natural of course. The human hero would want to spend more time with her girlfriend. Besides, I cannot say that I want to be friends with him either. Because he… Because he…
He treats the two of us differently. While accepting the hero, he tries to fix me. The hero is cheerful and fluid, of course. She needs neither to be seen nor validated. But I am prone to explaining myself to the hero's boyfriend, showing what I do, and seeking validation.
In fact, lately, I am grateful to myself for hiding completely. You ask why?
Because my feelings and thoughts are not understandable or familiar to him at all. They are merely things that need to be fixed. What does a person who wants to fix (the one across from you) do? Of course, they demand. Demands trigger disgust in me.
The even rawer version: a demand reminds a person of their mother. Is there a demanding mother in the world who doesn't want something. But only the human mother. Yes, while wanting your own good, a mother squeezes your head with a vise. Some are smarter. Instead of a vise, she takes her child for a head massage. Meaning, she gently brainwashes. I wonder if I should feel as sorry for them as I do for myself.
Note: Sex, causes the hero’s boyfriend to touch me. Because I am inside the hero's womb. I want to protect myself from him. I watch secretly from the cervix. I even started to imitate her. I opened my eyes wide to be more emotionless, further away from empathy. Because he is very rational and I am very lonely.
TÜRKÇE
Psikolojik etki bedenime ulaşmış durumda. Bir yandan şefkat denemeleri yaparken, diğer yandan ikinci bir yüz inşa ediyorum. Neşeli ve kıvrımlı. Kulağa ne kadar da bayat geliyor. Onu, toplumun beni tiksindirdiği şeyi yapıyormuş gibi hissediyorum. Azıcık yaklaşınca da göze farklı görünüyor. Bu sefer bu maske bir pelerine dönüşüyor. Hatta onu kendime yakıştırıyorum. İçimin sarsılmışlığına bir kahraman yaratıyorum. Kahramanın içinde, gökyüzünde yolculuk yaparken – yasımı tutsam da – acımı yaşamayı denerken izlediğim manzaralar kafamı dağıtıp beni oyalıyor.
Bir de kahramanın bir erkek arkadaşı var. O da onunla birlikte geziyor. Ama karıştırmayalım; bu, kahramanın erkek arkadaşı, benim değil. Bir ara onu kendimle tanıştırdık, ama o kahramanı daha çok sevdi. E doğal tabi. Kız arkadaşıyla, insan olan kahraman daha çok vakit geçirmek ister. Hem ben de onunla arkadaş olmak istediğimi söyleyemem. Çünkü o… Çünkü o…
İkimize farklı davranıyor. Kahramanı kabul ederken, beni düzeltmeye çalışıyor. Kahraman neşeli ve kıvrak tabi. Ne görülmeye ne de onaylanmaya ihtiyacı var. Ama ben kahramanın erkek arkadaşına kendimi anlatmaya, yaptıklarımı göstermeye ve onay almaya meyilliyim.
Hatta son zamanlarda iyi ki de kendimi iyice saklıyorum. Neden mi?
Çünkü benim duygu ve düşüncelerim onun için hiç anlaşılır ve tanıdık değil. Onlar sadece düzeltilmesi gereken şeyler. Düzeltmek isteyen (karşındaki) insan ne yapar? Tabi ki talep eder. Talepler bende bir tiksinti uyandırır.
Daha da çiğ hali; talep dediğin şey insana annesini hatırlatır. İstemeyen anne var mıdır ki dünyada. Ama sadece insan anne. Evet, anne senin iyiliğini isterken kafanı mengeneyle sıkıştırır. Bazıları daha akıllıdır. Mengene yerine çocuğunu kafa masajına götürür. Yani usulca beyin yıkar. Acaba kendime üzüldüğüm kadar onlara da üzülsem mi.
Not: Seks beni, kahramanın erkek arkadaşının bana dokunmasını sağlıyor. Çünkü ben kahramanın rahmindeyim. Kendimi ondan korumak istiyorum. Rahmin ağzından gizli gizli izliyorum. Onu taklit etmeye bile başladım. Daha duygusuz, daha empatiden uzak olmak için gözümü dört açtım. Çünkü o çok akılcı ve ben çok yalnız.
DIARY 004 - GÜNLÜK 004
ENGLISH
I wonder what my womb would tell if it could speak.
Since I’ve been spending my days there lately, I thought, why shouldn't I take a look inside instead of the doctors. Meaning, the thing here is to use my mind like an ultrasound.
I put a condom over my head and apply a lubricant on it. And I shove my head inside the womb. Something is calling out to me but it is very faint, I cannot hear. I need time to hear it. Slowly, meaningful and meaningless sounds begin to emerge. I watch the transitions of words that I haven't been able to turn into sentences yet.
“You, me.
You, me, it.
Me, the actual you.
It is also you.
How much longer are you going to travel, just to understand how you think. There is a "you" hidden inside me, right in the middle. And you have the nerve to come and tell me to speak. I am speaking, but do you even know who I am. I am not your womb, I am the hero who owns the womb. It’s not that easy, thinking you can just speak with the womb whenever you say so. And what is your problem anyway. I am you. The womb is you. You are you. Ah, I see you now. This is a pattern. The pattern of not being seen. Do you constantly have to understand what you are doing? I’m even doubtful that you know what it is you want to understand. Yes, make me speak, beloved actual you. Because I am the hero, and speaking with the womb is impossible without comprehending me first. I will criticize or blame you as much as I want, until I realize that I am doing it. Then I stop. I don’t experience regret, if you are wondering. Then I stop. I am a hero. You need me to feed on people, to learn from them. Because there is an order. You know it too, they taught you that you are only as much as the people you are with. Looking good benefits you. A good mood and a good perspective allow you to observe the ones who are good.”
Me:
Shut up! Who carries the weight of what I see behind those who are good? Do you really think the good one has a beautiful story? Of course you would talk like this. You exist for society. You don't even have a clue about how the connections I built thanks to you touch my past, pull things out from there, and throw them right in front of me. But I won't ignore your credit. Thanks to you, I am turning into stone. This petrification feels more and more unacceptable by the day. I must shut up, this is the only solution to stop this petrification. I must shut up and make you speak. The only way to make the womb speak is to make you speak until you fall silent. Don't shut up, come on, say something. Start already.
This is as much as I can beg you. Beyond this, I will bottle up my desire inside me, and release my expression through the trembling in my body.
Hero:
Don't do this to yourself. Set me, the womb, and yourself free. There is no end to understanding. Your mind might not bear what lies beyond. Everything doesn't happen all at once. You saw it once; you cannot cram your reckonings, your meanings into one(five) days. There is a world flowing outside. I exist for your survival, I exist so you can adapt to the herd. My duty is not to blind you. It is to comfort you. I exist because you cannot survive with this much pain.
TÜRKÇE
Rahmim konuşabilseydi neler anlatırdı acaba.
Son zamanlarda günlerimi orada geçiriyorum ya, neden içine biraz da doktorlar yerine ben bakmayayım dedim. Yani buradaki olay zihnimi bir ultrason gibi kullanmak.
Kafama bir kondom geçiriyorum ve üstüne bir kayganlaştırıcı sürüyorum. Ve kafamı rahmin içine sokuyorum. Bir şey bana sesleniyor ama çok kısık, duyamıyorum. Duymak için zamana ihtiyacım oluyor. Yavaş yavaş anlamlı anlamsız sesler çıkmaya başlıyor. Henüz cümle haline büründüremediğim kelimelerin geçişlerini izliyorum.
“Sen, ben.
Sen, ben, o.
Ben asıl sen.
O da sen.
Sen daha ne kadar yolculuk yapacaksın, nasıl düşündüğünü anlayabilmek için. Ortada bir sen var içimde saklanan. Kalkmış bana gel konuş diyorsun. Konuşuyorum ama ben kimim biliyor musun. Rahmin değil, rahmin sahibi kahraman. Öyle kolay değil, ben rahimle konuşacağım deyince onunla konuşabilmek. Hem derdin ne senin. Ben senim. Rahim sensin. Sen sensin. Aa anladım ben seni. Bu bir patern. Görülmemişliğin paterni. Sürekli ne yaptığını anlamak zorunda mısın. Neyi anlamak istediğini bildiğinden bile süpheliyim. Evet, konuştur beni sevgili asıl sen. Ben kahramanım, beni anlamadan rahimle konuşmak imkansız çünkü. Istediğim kadar seni eleştirir veya suçlarım, ta ki bunu yaptığımı farkedene kadar. Sonra dururum. Pişmanlık yaşamam, eğer merak ediyorsan. Sonra dururum. Ben bir kahramanım. İnsanlardan beslenmek, öğrenmek için bana ihtiyacın var. Çünkü bir düzen var. Sen de biliyorsun, yanında olduğun insanlar kadarsın diye öğrettiler. Iyi görünmek sana fayda sağlıyor. Iyi duygu durumu ve iyi bakış açısı iyi olanları gözlemlemene yarıyor.”
Ben:
Sus! Iyi olanların ardında gördüklerimin ağırlığını kim kaldırıyor? Iyi olanın gerçekten güzel bir hikayeye sahip olduğunu mu düşünüyorsun. Tabi ki böyle konuşacaksın. Sen toplum için varsın. Sayende kurduğum iletişimlerin geçmişime nasıl dokunup, oradan önüme çıkarıp, önüme fırlattıklarından haberin bile yok. Ama hakkını görmezden gelmeyeceğim. Sayende taşlaşıyorum. Bu taşlaşma gün geçtikçe kabul edilmez geliyor. Susmalıyım, bu taşlaşmaya engel olmanın tek çözümü bu. Susup seni konuşturmalıyım. Rahmi konuşturmanın tek yolu seni susana kadar konuşturmak. Susma, hadi birşeyler söyle. Başla hadi.
Sana bu kadar yalvarabilirim. Bundan sonrasında isteğimi içime atar, dışavurumumu vücudumdaki titremeyle açığa çıkarırırm.
Kahraman:
Yapma bunu kendine. Beni de, rahmi de, kendini de serbets bırak. Anlamanın sonu yok. Ötesini zihnin kaldıramayabilir. Her şey hemen olmaz. Gördün bir kere; hesaplarını, anlamlarını bir(beş) güne sığdıramazsın. Dışarıda akan bir dünya var. Ben ölmemen için varım, sürüye uyumlanman için. Görevim seni kör etmek değil. Seni rahatlatmak. Bu kadar acıyla hayatta kalamadığın için ben varım.
I wonder what my womb would tell if it could speak.
Since I’ve been spending my days there lately, I thought, why shouldn't I take a look inside instead of the doctors. Meaning, the thing here is to use my mind like an ultrasound.
I put a condom over my head and apply a lubricant on it. And I shove my head inside the womb. Something is calling out to me but it is very faint, I cannot hear. I need time to hear it. Slowly, meaningful and meaningless sounds begin to emerge. I watch the transitions of words that I haven't been able to turn into sentences yet.
“You, me.
You, me, it.
Me, the actual you.
It is also you.
How much longer are you going to travel, just to understand how you think. There is a "you" hidden inside me, right in the middle. And you have the nerve to come and tell me to speak. I am speaking, but do you even know who I am. I am not your womb, I am the hero who owns the womb. It’s not that easy, thinking you can just speak with the womb whenever you say so. And what is your problem anyway. I am you. The womb is you. You are you. Ah, I see you now. This is a pattern. The pattern of not being seen. Do you constantly have to understand what you are doing? I’m even doubtful that you know what it is you want to understand. Yes, make me speak, beloved actual you. Because I am the hero, and speaking with the womb is impossible without comprehending me first. I will criticize or blame you as much as I want, until I realize that I am doing it. Then I stop. I don’t experience regret, if you are wondering. Then I stop. I am a hero. You need me to feed on people, to learn from them. Because there is an order. You know it too, they taught you that you are only as much as the people you are with. Looking good benefits you. A good mood and a good perspective allow you to observe the ones who are good.”
Me:
Shut up! Who carries the weight of what I see behind those who are good? Do you really think the good one has a beautiful story? Of course you would talk like this. You exist for society. You don't even have a clue about how the connections I built thanks to you touch my past, pull things out from there, and throw them right in front of me. But I won't ignore your credit. Thanks to you, I am turning into stone. This petrification feels more and more unacceptable by the day. I must shut up, this is the only solution to stop this petrification. I must shut up and make you speak. The only way to make the womb speak is to make you speak until you fall silent. Don't shut up, come on, say something. Start already.
This is as much as I can beg you. Beyond this, I will bottle up my desire inside me, and release my expression through the trembling in my body.
Hero:
Don't do this to yourself. Set me, the womb, and yourself free. There is no end to understanding. Your mind might not bear what lies beyond. Everything doesn't happen all at once. You saw it once; you cannot cram your reckonings, your meanings into one(five) days. There is a world flowing outside. I exist for your survival, I exist so you can adapt to the herd. My duty is not to blind you. It is to comfort you. I exist because you cannot survive with this much pain.
TÜRKÇE
Rahmim konuşabilseydi neler anlatırdı acaba.
Son zamanlarda günlerimi orada geçiriyorum ya, neden içine biraz da doktorlar yerine ben bakmayayım dedim. Yani buradaki olay zihnimi bir ultrason gibi kullanmak.
Kafama bir kondom geçiriyorum ve üstüne bir kayganlaştırıcı sürüyorum. Ve kafamı rahmin içine sokuyorum. Bir şey bana sesleniyor ama çok kısık, duyamıyorum. Duymak için zamana ihtiyacım oluyor. Yavaş yavaş anlamlı anlamsız sesler çıkmaya başlıyor. Henüz cümle haline büründüremediğim kelimelerin geçişlerini izliyorum.
“Sen, ben.
Sen, ben, o.
Ben asıl sen.
O da sen.
Sen daha ne kadar yolculuk yapacaksın, nasıl düşündüğünü anlayabilmek için. Ortada bir sen var içimde saklanan. Kalkmış bana gel konuş diyorsun. Konuşuyorum ama ben kimim biliyor musun. Rahmin değil, rahmin sahibi kahraman. Öyle kolay değil, ben rahimle konuşacağım deyince onunla konuşabilmek. Hem derdin ne senin. Ben senim. Rahim sensin. Sen sensin. Aa anladım ben seni. Bu bir patern. Görülmemişliğin paterni. Sürekli ne yaptığını anlamak zorunda mısın. Neyi anlamak istediğini bildiğinden bile süpheliyim. Evet, konuştur beni sevgili asıl sen. Ben kahramanım, beni anlamadan rahimle konuşmak imkansız çünkü. Istediğim kadar seni eleştirir veya suçlarım, ta ki bunu yaptığımı farkedene kadar. Sonra dururum. Pişmanlık yaşamam, eğer merak ediyorsan. Sonra dururum. Ben bir kahramanım. İnsanlardan beslenmek, öğrenmek için bana ihtiyacın var. Çünkü bir düzen var. Sen de biliyorsun, yanında olduğun insanlar kadarsın diye öğrettiler. Iyi görünmek sana fayda sağlıyor. Iyi duygu durumu ve iyi bakış açısı iyi olanları gözlemlemene yarıyor.”
Ben:
Sus! Iyi olanların ardında gördüklerimin ağırlığını kim kaldırıyor? Iyi olanın gerçekten güzel bir hikayeye sahip olduğunu mu düşünüyorsun. Tabi ki böyle konuşacaksın. Sen toplum için varsın. Sayende kurduğum iletişimlerin geçmişime nasıl dokunup, oradan önüme çıkarıp, önüme fırlattıklarından haberin bile yok. Ama hakkını görmezden gelmeyeceğim. Sayende taşlaşıyorum. Bu taşlaşma gün geçtikçe kabul edilmez geliyor. Susmalıyım, bu taşlaşmaya engel olmanın tek çözümü bu. Susup seni konuşturmalıyım. Rahmi konuşturmanın tek yolu seni susana kadar konuşturmak. Susma, hadi birşeyler söyle. Başla hadi.
Sana bu kadar yalvarabilirim. Bundan sonrasında isteğimi içime atar, dışavurumumu vücudumdaki titremeyle açığa çıkarırırm.
Kahraman:
Yapma bunu kendine. Beni de, rahmi de, kendini de serbets bırak. Anlamanın sonu yok. Ötesini zihnin kaldıramayabilir. Her şey hemen olmaz. Gördün bir kere; hesaplarını, anlamlarını bir(beş) güne sığdıramazsın. Dışarıda akan bir dünya var. Ben ölmemen için varım, sürüye uyumlanman için. Görevim seni kör etmek değil. Seni rahatlatmak. Bu kadar acıyla hayatta kalamadığın için ben varım.
DIARY 005 - GÜNLÜK 005
ENGLISH
The evolution of the women inside me is a bit like this. The left side (of the drawing) is the beginning of womanhood. Wait, let me take a note of what came before, by writing, not drawing.
I am already used to walking while looking at the ground before womanhood. Migrating to a modern city and meeting womanhood is a great chance. But the head either looks down or leans to the left.
“Is it not a sin?
I am a woman, of course I will be ashamed.
What do I need self-confidence for.”
I am the girl who was made to wear a sweater vest just because her breasts were growing. Well, but up to a point. I spit on your hands, your arms, your sweater vest, your head, your ass. I do these things on that day, but once I sleep and wake up, my head goes to the left again.
Do you think it’s that easy to lift that head off the ground.
Do you know what suppression is? To escape, you need to kill your character. And before your character, dozens of your women.
You kill your women, the door to salvation opens. You kill your character, the door to self-confidence opens. That head finally lifts off the ground. Then what happens?
Self-confidence is an example; dual wars begin. Dual emotions, dual selves war with one another. We said self-confidence, right… that self-confidence definitely brings you the person who will provide the environment for you to obey.
Did it not happen? We made it happen, it happened. Then what did we do?
We killed that woman too.
We thought for a while, of course…
Me and the hero…
Should we burn the corpses, or bury them?
We couldn't find the answer.
So what did we do?
We gathered all the corpses and took a selfy.
On the far right, me and the hero, the rest is corpses.
TÜRKÇE
Içimdeki kadınların evrimi biraz buna benziyor. (Resmin) Sol yanı kadınlığın başlangıcı. Dur öncesini de, (çizerek değil) yazarak not alayım.
Alışmışım zaten kadınlıktan önce yere bakarak yürümeye. Moderen bir şehre göçüp kadınlıkla buluşmak büyük şans. Ama kafa ya aşağı bakıyor ya sola yatıyor.
“Günah değil mi?
Kadınım ben, utanacağım tabi.
Özgüven benim neyime.”
Ben göğüsleri büyüyor diye süeter giydirilen kızım. Ee ama bir yere kadar. Tükürürüm elinize, kolunuza, süeterinize, kafanıza, kıçınıza. O gün bunları yaparım ama bir uyuyup uyandım mı kafam yine gider sola.
Öyle kolay mı sanıyorsun o kafayı yerden kaldırmayı.
Sindirilmişlik nedir bilir misin? Kurtulman için karakterini öldürmen gerekir. Karakterinden önce de onlarca kadınını.
Kadınlarını öldürürsün, kurtuluşun kapısı açılır. Karakterini öldürürsün, özgüvenin kapısı açılır. O kafa artık yerden kalkar. Ya ne olur?
Özgüven örnektir; ikili savaşlar başlar. Ikili duygular, ikili benlikler birbiriyle savaşır. Özgüven dedik ya… o özgüven itaat etmene ortam sağlayacak kişiyi sana mutlaka getirir.
Olmadı mı? Yaptık, oldu. Sonra naptık?
O kadını da öldürdük.
Bir süre düşündük tabi…
Ben ve kahraman…
Cesetleri yakmalı mıyız, gömmeli miyiz?
Cevabı bulamadık.
E naptık?
Topladık tüm cesetleri bir selfi çekildik.
En sağda ben ve kahraman, kalanı ceset.
The evolution of the women inside me is a bit like this. The left side (of the drawing) is the beginning of womanhood. Wait, let me take a note of what came before, by writing, not drawing.
I am already used to walking while looking at the ground before womanhood. Migrating to a modern city and meeting womanhood is a great chance. But the head either looks down or leans to the left.
“Is it not a sin?
I am a woman, of course I will be ashamed.
What do I need self-confidence for.”
I am the girl who was made to wear a sweater vest just because her breasts were growing. Well, but up to a point. I spit on your hands, your arms, your sweater vest, your head, your ass. I do these things on that day, but once I sleep and wake up, my head goes to the left again.
Do you think it’s that easy to lift that head off the ground.
Do you know what suppression is? To escape, you need to kill your character. And before your character, dozens of your women.
You kill your women, the door to salvation opens. You kill your character, the door to self-confidence opens. That head finally lifts off the ground. Then what happens?
Self-confidence is an example; dual wars begin. Dual emotions, dual selves war with one another. We said self-confidence, right… that self-confidence definitely brings you the person who will provide the environment for you to obey.
Did it not happen? We made it happen, it happened. Then what did we do?
We killed that woman too.
We thought for a while, of course…
Me and the hero…
Should we burn the corpses, or bury them?
We couldn't find the answer.
So what did we do?
We gathered all the corpses and took a selfy.
On the far right, me and the hero, the rest is corpses.
TÜRKÇE
Içimdeki kadınların evrimi biraz buna benziyor. (Resmin) Sol yanı kadınlığın başlangıcı. Dur öncesini de, (çizerek değil) yazarak not alayım.
Alışmışım zaten kadınlıktan önce yere bakarak yürümeye. Moderen bir şehre göçüp kadınlıkla buluşmak büyük şans. Ama kafa ya aşağı bakıyor ya sola yatıyor.
“Günah değil mi?
Kadınım ben, utanacağım tabi.
Özgüven benim neyime.”
Ben göğüsleri büyüyor diye süeter giydirilen kızım. Ee ama bir yere kadar. Tükürürüm elinize, kolunuza, süeterinize, kafanıza, kıçınıza. O gün bunları yaparım ama bir uyuyup uyandım mı kafam yine gider sola.
Öyle kolay mı sanıyorsun o kafayı yerden kaldırmayı.
Sindirilmişlik nedir bilir misin? Kurtulman için karakterini öldürmen gerekir. Karakterinden önce de onlarca kadınını.
Kadınlarını öldürürsün, kurtuluşun kapısı açılır. Karakterini öldürürsün, özgüvenin kapısı açılır. O kafa artık yerden kalkar. Ya ne olur?
Özgüven örnektir; ikili savaşlar başlar. Ikili duygular, ikili benlikler birbiriyle savaşır. Özgüven dedik ya… o özgüven itaat etmene ortam sağlayacak kişiyi sana mutlaka getirir.
Olmadı mı? Yaptık, oldu. Sonra naptık?
O kadını da öldürdük.
Bir süre düşündük tabi…
Ben ve kahraman…
Cesetleri yakmalı mıyız, gömmeli miyiz?
Cevabı bulamadık.
E naptık?
Topladık tüm cesetleri bir selfi çekildik.
En sağda ben ve kahraman, kalanı ceset.
bottom of page